Van Staphorst tot gidsland
Achteraf bezien lijkt het allemaal zo logisch. Nog geen tien jaar geleden had iedereen het over social media, augmented reality en nanomaterialen. Onvoorstelbaar eigenlijk hoe snel dat soort zaken gemeengoed zijn geworden. Een beetje hilarisch ook wel, al dat geïnnoveer van innovaties, al dat beleid en al die krampachtige instrumenten. Het leek wel of we het toen niet wilden zien. Of misschien niet konden zien. Het einde van het industriële tijdperk bedoel ik. Of postindustriële tijdperk of wat voor tijdperk dan ook. Ik kan me nog herinneren dat mijn dochter, nu 29, geschokt en ook wel een beetje lacherig thuiskwam van een introductieweek van een gerenommeerde HBO-opleiding. ‘Paps’ zei ze, ‘Paps, we hebben vandaag drie uur les gehad in hoe je iets moet opzoeken op het internet.’ Ik was minstens zo verbijsterd als Rosa en haar klasgenoten. Nogal verbaasd was ik ook toen ik een Kamerlid in 2009 hoorde uitleggen dat z’n milieubeleid, het ging over vliegtax, niet werkte. Hij vond het maar raar dat mensen bereid waren 50 Euro uit te geven om 25 Euro te besparen. Alleen maar om de fiscus, lees de belerende overheid, een hak te zetten. Er bestond geen besef van het feit dat mensen niet voor achterlijk willen worden versleten maar dat ze juist gestimuleerd willen worden bij het ontwikkelen van hun talenten en ondersteund bij het realiseren van hun idealen. Dat besef leek nauwelijks aanwezig bij de overheid, de politiek of zelfs het onderwijs.
De volledige inhoud van dit artikel kunt u lezen als u als abonnee ingelogd bent.
Log in, of naar de webshop voor een (introductie)abonnement.
« MMNieuws voorpagina